Ventaxes de la monarquía

Hai nel diariu “La Nueva España”, voceru oficial del nuevu Delegáu del Gobiernu, un paisanu que, dacuando, escribe coses perinteresantes. Nómase Ignacio Gracia Noriega y ye, a la par qu’articulista, cronista oficial de Llanes por sentencia xudicial. La so páxina web, nun tien noxu en falar de si mesmu como si d’otru  se tratara, presentándose como “fecundu, críticu, orixinal ya independiente”. Yera bono qu’amestara tamién la virtú de “modestu”.
Fala esti home na cabera “collaboración” col diariu uvieín de “la murnia'l rei”. Afirma, ensin más sofitu que la so pallabra, que la monarquía ye “la única institución española que, dende 1975,  se mantien con dignidá irreprochable y prestixu ascendiente”. De xuru que don Ignacio nun ta abondo informáu (suel pasa-yos a los que camienten tar en posesión de la verdá) y nun ta al cabu la cai del sondéu del CIS, apaecíu va poco, que dicía que la xente, por primera vegada, suspendía la monarquía. Ta nidio que nun lo conoz, porque de siguío afirma que l’Exércitu ye agora una “ONG de vergoña”, y nel sondéu ye l’únicu que merez el sofitu los ciudadanos. A lo meyor a don Ignacio prestába-y muncho más un Exércitu más apegáu al pueblu, pa controlalo dafechu, que ya se sabe que la xente si nun la controles vuélvese roxa.
Llueu entama a falar de Roldán, Rubalcaba y Trevín que, como toos sabemos son el diañu, pa xustificar el fechu de qu'Urdangarín amase millones ensin dar palu al agua a la sombra d’una corona. Igual tenía que nomar tamién a Matas y Camps que son los que-y dieron les perres  de forma presuntamente illegal. Pero como esos nun son el diañu, nin los menta. A lo meyor ye porque nun veranien en Llanes y si dalguna vegada vinieron por Asturies ye a fartase de papu, asina que nun los considera, don Ignacio, dignos de falar d’ellos.
Más alantre, sienta cátedra cola afirmación, tamién “porque él lo val”, de que la monarquía ye superior a la república, porque ye “un mitu”, demientres que la otra ye “una abstracción”. Tien, amás, una ventaxa: resuelve la socesión de manera “barata, automática y efectiva” y d’esta  manera nun faen falta “procesos eleutorales” que traen “gastos y retórica”. Pescancio yo que, ya puestos a aforrar gastos eleutorales, igual yera bono que los diputaos los nomara direutamente'l rei, asina como'l Presidente del Gobiernu, mui al gustu de les dictadures,  y si llogramos qu’esti fuera sucedíu pol so fíu tamién, ya sería una folixa total. Hai abonda xente que camienta esto, pero llueu nun se corten un res en dicir qu’en Corea del Norte hai una dictadura comunista, llaceriante y xabaz porque al pá sucediólu'l fíu y agora'l nietu. Non, ho, ye que tan “aforrando”…
Ya finando, sostién que'l fíu del rei “ta educáu pa ser rei”, pero un presidente la República “nun tien porqué ser el meyor nin el más conveniente” sinón “el más útil al partíu. El fíu del rei sí, un cabe dubia nenguna que ye'l meyor: ye fíu’l so pá y ye abondo. A don Ignacio escaecese-y qu'al Presidente nun lo pon un partíu sinón los votantes. Sedrá cuestión de falta de cultura democrática.
El remate ye ablucante: la monarquía garantiza que “nin Felipe González nin Aznar van ser enxamás Xefe d’Estáu”. Pa mexar y nun echar gota. Nesti país, el que tien el mando de verdá, el que tien poder, el que pode facer y desfacer, ye’l Presidente del Gobiernu. y esi cargu foi ocupáu por eses dos persones que dan tanta llercia, dempués de ganar les correspondientes eleiciones. El rei nin manda nin ordena: namás ta pa firmar les lleis y tien que facelo en quince díes, quiera o non. González y Aznar fueron Presidentes del Gobiernu y echólos la xente cuando-y petó. Al rei nun hai forma d'echalu, seya como seya y faiga lo que faiga y eso ye perpoco democráticu. Entérese usté, don Ignacio.